Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011

Όταν τα ονειρα τελειωνουν μετα απο τρια χρονια

Απο μικρο θυμαμαι τον εαυτο μου να ειμαι με εκεινη την παλια ψηφιακη φωτογραφικη μηχανη και να αποθανατιζω τοπια, λουλουδια, ανθρωπους. Στο γυμνασιο εκανα τα πρωτα μου βηματα ως σκηνοθετης με μια δανεικη βιντεοκαμερα και λιγους φιλους. Ηταν στο τελος των πρωτων μου εξετασεων οταν μαζευτηκαμε και βαλαμε περουκες, φορεματα, φουλαρια και αρχισαμε να αυτοσχεδιαζουμε ιστοριες, γεγονοτα σε ενα μικρο παρκο.

Και καπως ετσι αρχησε.

Μεχρι την τριτη γυμνασιου εφτιαχνα τουλαχιστον δυο ταινιες μικρου ή και μεγαλου μηκος με την παρεα μου, παντα μεσα στην εμπνευση και στην καλη χαρα.

Το πρωτο κομματι που ηταν ευκολο περιλαμβανε να γραψω ενα σεναριο. ποτε δεν ειχα προβλημα με αυτο, παντα εβλεπα τι θα γυρνουσα με την καμερα στα ονειρα μου.
το δευτερο δυσκολο κομματι ηταν να συγκεντρωσω τα παιδια, να τους εξηγησω την πλοκη, να μοιρασουμε ρολους και να βρουμε μερη και υλικο που θα βοηθουσαν. Και που δεν πηγαμε και τι δεν καναμε. Απο νοσοκομεια, φυλακες και ερημωμενα σπιτια, μεχρι σε παρκα, αλανες, στα δωματια μας, στο σχολειο και σε μερη που ποτε κανεις δεν θα καταλαβει.
αντα ηταν ωραια η αρχη, ισως λιγο κουραστικη μεχρι να οργανωθουμε μιας και την μια μερα ειχε ο ενας φροντιστηρια και την αλλη ο αλλος εφευγε διακοπες... Παρολα αυτα παντα τα βγαζαμε περα.
Οι γονεις, οι φιλοι και οι συγγενεις ηξεραν αυτο με το οποιο ημουν παθιασμενη. Η πιο απλα το χομπυ μου να κινηματογραφω. Βοηθουσαν οπως μπορουσαν ολοι τους αν και ποτε δεν επιασα δικια μου καμερα μιας και ηταν αρκετα ακριβες.


Το μονταζ γινοταν παντα σε φιλους μιας και το νετμπουκ που ειχα δεν τα σηκωνε τα προγραμματα και ολα αυτα που χρειαζονταν για το τελικο αποτελεσμα της ταινιας. Ηδη τρια χρονια ζητουσα ενα καλο δυνατο λαπτοπ με τον οποιο θα μπορουσα επιτελους να σταματησω να βασιζομαι στους αλλους. Ηταν αδικια που ολοι ειχαν τα παντα τελευταιας τεχνολογιας μονο και μονο για να μπαινουν στο facebook και να παιζουν παιχνιδια και εγω που το ηθελα για αλλη δουλεια να μην εχω.
Τρια χρονια λοιπον παρακαλουσα συνεχεια ενα τετοιο εργαλειο που θα εκανε τη ζωη μου ευκολη. Προχθες ειπαν τελικα το ναι μιας και επιτελους θα παιρναμε δανειο για να αγορασουμε δικο μας σπιτι ε και λιγα λεφτα απο κεινο θα μπορουσαν να παν στο λαπτοπ μου. Μεσα στη χαρα διαλεξα ενα φτηνο που μπορει να μην ηταν το καταλληλο αλλα σιγουρα θα ηταν μια αρχη.
Σημερα τα φτερα μου κοπηκαν αποτομα και εγω επεσα με τα μουτρα στο τσιμεντο. <<Δεν μπορουμε να το αγορασουμε>>, ελεγε ο ενας. <<Ειναι πολυ ακριβο και τωρα που θα μετακομισουμε και με τα φροντιστηρια σας θα εχουμε πολλα εξοδα>>, ελεγε η αλλη.

Τρια χρονια.

Παρακαλωντας και ικετευοντας τρια χρονια πηγαν χαμενα.
Το ονειρο μου να ακολουθησω το επαγγελμα του σκηνοθετη η κατι παρομοιο σε μια σχολη καλων τεχνων φαινεται μακρινο και απιαστο. Τα σκηνικα, τα ρουχα, τα παιδια σε ρολους, ολα μοιαζουν σκιες απεναντι μου και λεπτο προς λεπτο απομακρυνονται.
Ειναι αδικια, σκεφομαι. Να θελω να κανω κατι δημιουργικο οχι μονο για μενα αλλα για πολλους και να μην μπορω επειδη δεν υπαρχουν χρηματα.
Ειναι λυπηρο, σκεφτομαι. Να ειναι η ζωη μια απατη μια αδικια που το ταλεντο και η φιλοδοξια να μην πιανουν μια μπροστα στο χρημα.
Τρια χρονια και το ονειρο τελειωσε.
Απογοητευση...

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

Το καλοκαίρι μου

Ιούνιος:

Κλεινουν τα σχολεια κανονιζω ραντεβου στην αισθητικο μου και ακουω τα παραπονα του father οτι παλι θα πληρωνει για βλακειες. Υστερα απο αυτο ξεκιναει η επιχειρηση ''μαυρισμα'' για να καλοδεχτω τους υπολοιπους μηνες. Αφου ασπρη σαν το εσωτερικο του αγγουριου σιγοψηθω 3-4 φορες σε καποια παραλια εχω βγει καρβουνο και τοτε πηγαινω θαλασσα και με φιλους. Μην ξεχναμε οτι πρεπει να παω για ψωνια επειγωντος αλλα πρεπει να περιμενω τις εκπτωσεις. Γενικα ο μηνας περναει με εξοδους και τρέλες με την παρεα (ε και λιγη γκρινια απο τους γονεις για την ωρα που γυρναω) μεχρι να ερθουν τα νεα οτι θα αφησω την πολη μου και θα ταξιδεψω εκατονταδες χιλιομετρα για την γενετειρα μου να δω τους συγγενεις και τα λοιπα.

Ιούλιος:

Ειμαι στο αεροδρομιο και ερχεται να με παραλαβει ο θειος μου οπου μας παει στην πρωτη σταση δηλαδη στο πρωτο τσουρμο συγγενων. Ατελειωτες ωρες με γιαγιαδες, παππουδες και τα συναφη, ατελειωτες ωρες μοναξιας, ατελειωτες ωρες υπνου και φαγητου. Καπου εκει ενα νεο ερχεται και ταραζει τα νερα. ο θανατος της Amy Winehouse. To facebook γεμιζει βιντεακια και R.I.P's ενω ολες οι σελιδες και ομαδες των fan που φερνουν το ονομα της απο 1.000 θαυμαστες και like's γινονται ενα εκατομμυριο. Ακομη και το κοριτσακι που δεν αντεχει μακρυα απο τον Justin Bieber και τον Πανταζη γεμιζει το προφιλ της εικονικα ''δακρυα'' για τον χαμο της τραγουδιστριας. Ξαναγυρναμε στα δικα μας. Ολη η οικογενια παρηγορει τον father μου που η αδικοχαμενη Amy ηταν η αγαπημενη του καλλιτεχνις και υστερα απο λιγο τα πραγματα στρωνουν και ερχεται η στιγμη που πρεπει να φυγουμε και να γυρησουμε σπιτι. Οχι ομως πριν κανω τα καλοκαιρινα μου ψωνια στην Αλεξανδρουπολη και τη Θεσσαλονικη μιας που εχουμε και εκπτωσεις.

Αύγουστος:

Εχει μπει ο μηνας και γυρναω σπιτι μου. Οι φιλοι περιμενουν στο αεροδρομιο αγωνιωδος μεχρι να φτασω και το βραδυ εχει τρελο ξεφαντωμα. Απο βδομαδα ξεκιναμε την καινουρια μας ταινια με τιτλο ''Happy End''. Ειρωνικος ειναι ο τιτλος μην νομιζετε. Σκεφτομαι τροπους με τους οποιους θα πεθανουν ολοι οι πρωταγωνιστες. Βαζω στο προγραμμα αυτοκτονια σε γεματη μπανιερα, τρακαρισμα και ναρκωτικα. οκ, καπως θα βγει και ο Αυγουστος.

Καλό Καλοκαίρι :)