~Little Things~

Παντα πιστευα οτι οι μερες ειναι ιδιες εκτος καποιων εξαιρεσεων. Αλλα και παλι. Ξυπνας πηγαινεις στη δουλεια σου/σχολειο σου και μετα γυρνας διαβαζεις η κανεις οτι ειναι να κανεις και αφου περασεις μια αθλια μερα γεματη απογοητευσεις και πολυυυ κουραση πεφτεις στο κρεβατι σου και ευχεσαι να μην ξημερωσει ποτε.

Τουλαχιστον εγω ετσι αντιμετωπιζω την καθε νεα μερα.

Ωσπου σημερα προσεξα καποια μικροπραγματα. Απο το πρωι στο σχολειο επιασα μια κολλα χαρτι και αρχησα να σημειωνω μικρα περιστατικα της ημερας.
Απο το πως γελαει η διπλανη μου μεχρι και το ποσο μικροσκοπικη φαινομουν μεσα απο κεινη τη λακουβα με νερο. Το ποσο ομορφα ειναι τα πετρινα σκαλοπατια εξω απο το σχολειο μου και ποσο γλυκια μπορει να γινει η ησυχια του δωματιου μου οταν διαβαζω. Το χαμογελο που ειχε ο αδερφος μου οταν κερδισε μια πιστα στο play station και ο εκπληκτος τονος της φωνης μου οταν ακουσα τον θειο μου στο τηλεφωνο μετα απο 6 μηνες.

Και ανακαλυψα οτι αυτα τα μικρα περιστατικα που συμβαινουν καθε μερα και εμεις δεν προσεχουμε, ειναι αρκετα για να μας γεμισουν ζωντανια και αισιοδοξια.

Παιζει να ειναι η μονη αισιοδοξη αναρτηση μου Sam.
                               
                                                                                            Jessica

Nothing More Than An Ordinary Break

Ανοητα, μικρα ηλιθια, ανυπαρκτα λιλιπουτεια ανθρωπακια.

Νομιζετε οτι κανετε κακο σε μενα? ΧΑ. Δε με ξερετε καλα.

Ασχολειστε με τις ζωες των αλλων. Χρειαζεστε αυτες τις ζωες για να γεμιζετε την αθλια μιζερη ζωουλα σας.

Αυτο που χρειαζεστε στην πραγματικοτητα ειναι να πεθανετε. Να ελευθερωσετε τον κοσμο απο την φρικτη ανουσια υπαρξη σας. Τουλαχιστον ετσι θα εχετε κανει κατι καλο επιτελους.

the fever, the focus

the reasons that i had to believe you

weren't too hard to sell.
Die young and save yourlesf

Pain-illness

Έχω ρεϊνό.

Ειναι μια αρρωστια που σε καποιους ειναι επικινδυνη σε καποιους αλλους οχι.

Σε καποιους μετα την εφηβεια εξαφανιζεται σε καποιους αλλους οχι παρα καταληγει σε μεγαλυτερη ηλικεια σε αρθριτιδα.

Ξερω πως πιθανον δεν ενδιαφερει κανεναν η αρρωστεια απο την οποια πασχω αλλα εχω αναγκη να γραψω απο που προερχεται αυτος ο πονος καθημερινα στα ακρα μου οπως τα δαχτυλα των χεριων μου και ιδιαιτερα των ποδιων μου.

Η ροη του αιματος σταματαει και τα ακρα δεν αιματωνονται με αποτελεσμα να παγωνουν, να μελανιαζουν και αλλωτε να κοκκινιζουν και να πρηζονται.

Ποναει.

Ποναει τοσο πολυ που ωρες ωρες ευχομαι να μπορουσαν να μου κοψουν τα ποδια για να εξαφανιστει αυτος ο πονος.

Εχω εναν ρευματολογο και εναν δερματολογο συνεχεια πανω απο το κεφαλι μου, καθε μερα. Ακομα και το καλοκαιρι πρεπει να βαζω τα ποδια μου σε λεκανη με καυτο νερο, απαγορευεται να φοραω σταρακια πραγμα που ειναι σαν να με σκοτωνεις.

Αυτο το τελευταιο δεν το τηρω. Δεν μπορω να αποχωριστω τα αγαπημενα μου παπουτσακια για μια ηλιθια αρρωστεια.

Βεβαια αυτα τα παπουτσια εγιναν αιτια του να ποναω τοσο πολυ αλλα... απλα δεν μπορω χωρις αυτα.

Βαζω κρεμες , αλοιφες και επισκεπτομαι συνεχως γιατρους.

Πρεπει να κανω συνεχεια εξετασεις επιβαρυνοντας τους γονεις μου μεχρι και 500 ευρω.

Αυτη η κατασταση δεν αντεχεται. Ευχομαι να μην το παθει ποτε κανεις για να μπορει να περπαταει με σαγιοναρες το καλοκαιρι, να μην χρειαστει να κανει τοσα μεγαλα εξοδα στερωντας βασικα πραγματα απο την οικογενια του, και να μην περναει αυτον τον ψυχικο και σωματικο πονο.
Να μπορει να παει οποτε να'ναι θαλασσα με τους φιλους του και να μπορεσει να ευχαριστηθει το υπεροχο ασπρο παχυ χιονι καποτε σε καποιο χιονοδρομικο. Πραγμα που θα βλεπω μονο απο την τηλεοραση για την υπολοιπη ζωη μου.
Να μπορει να παει διακοπες σε κρυα μερη, να μπορει να τρεξει με τα εσωρουχα στη βροχη, να ντυνεται οπως θελει, να κανει πραγματα που εμενα θα με εβλαπταν ανεπανορθωτα.

Ειλικρινα ευχομαι να μην στερηθει κανενας ολα αυτα που στερουμαι και θα στερουμαι για ολη την υπολοιπη ζωη μου.

                                                                                                  Jessica

Alone And Ιnsensitive

Αισθανομαι σαν μια ξυλινη μαριονετα που ειναι αναγκασμενη να παιζει το ιδιο θεατρο ξανα και ξανα.
Να την τραβαν απο τα σκοινακια κια να την κανουν να περπαταει ως το σχολειο.
Να την αναγκαζουν να σηκωσει το χερι της.
Να την υποχρεωνουν να γραψει, να μιλησει, να ενεργησει.
Να μην μπορει να φερει αντιστασεις
Και μολις τελειωνει η πρωτη σκηνη που διαρκει 7 ωρες, να την τραβανε απο τα σκοινια πισω στα παρασκηνια.
Με γρηγορες κινησεις αγαρμπα χερια να την ξεντυνουν και να την ντυνουν, να την φτιαχνουν αδεξια για να προλαβει να εμφανιστει στην επομενη σκηνη.
Και τοτε με τη βια την κανουν να φορεσει ενα χαμογελο και την βγαζουν στο ανελεητο κοινο.
Τελειωνει η δευτερη σκηνη. Αλλα το κοινο δεν εχει χορτασει.
Θελει και αλλο και αλλο και αλλο.
Και η μαριονετα ειναι ετοιμη να σπασει.
Το υφασματινο φορεματακι της εχει ηδη σκιστει. Τα μισα μαλλια της εχουν πεσει και το δερματακι τη ειναι φθαρμενο.
Και τα σκοινια την τραβαν παλι στα παρασκηνια.
Παλι αγαρμπα χερια τυλιγονται γυρω απο το πονεμενο σωματακι της.
Την ακουμπανε χωρις ελεος και την ξεντυνουν παλι.
Δεν καταλαβαινουν τον ψυχικο και σωματικο πονο.
Δεν καταλαβαινουν οτι εχει πλεον φθαρθει.
Τριτη σκηνη.
Την ριχνουν απο ψηλα παλι στη σκηνη. Ο κοσμος ομως δεν ειναι ικανοποιημενος.
Αυτη τη φορα δεν θελει αλλο. Και τα σκοινια την τραβανε παλι πισω.
Καπου κοβεται το ενα χερακι και το χαμογελο ξεθωριαζει,
Και τοτε δεν κανουν καν τον κοπο να την ξεντυσουν.
Την πετανε σε ενα σεντουκι μαζι με τα αχρηστα αντικειμενα, τα αχρηστα πανια, τις αχρηστες κουκλες.
Και αυτη ειχε κανει τα παντα στην αρχη για να λαμψει. Για να κανει τους γυρω της ευτυχισμενους. Για να δωσει τον καλυτερο της εαυτο. Ασχετο αν καπου στο δρομο τα φωτα της σκηνης την τυφλωσαν και εκεινη χαθηκε.
Κανεις δεν τη βοηθησε.
κανεις δεν την υποστηριξε.
κανεις δεν την προσεξε καν.
Και γι'αυτο κατεληξε σε ενα σεντουκι με πανια.

Και ετσι καταληγουμε ολοι μας Sami.

Ετσι εχω καταληξει εγω.
                                                                                               Jessica

~Suffocate~

Εικονες που μας ηρεμουν, μας ευχαριστουν, μας κανουν να νιωθουμε ασφαλεια, να πενθουμε, να νοσταλγουμε.

Εικονες που σου προκαλουν ομορφα αλλα ταυτοχρονα και ασχημα συναισθηματα αλλα δεν μπορεις να ξεκολλησεις. Ο καθε ανθρωπος εχει μια δικια του εικονα.

Μια εικονα στο μυαλο του που καταφευγει σε αυτην σαν να ειναι ο προσωπικος του παραδεισος Sami. Ψαχνεις πολυ για να την βρεις και στο τελος συνηδητοποιεις οτι ηταν μπροστα σου.

Μα αλλο ειναι το θεμα.

Βρηκα καποιες εικονες που με κανουν να μενω εκθαμβη μπροστα τους. Να σκεφτομαι για τη ζωη, το θανατο και γενικα τον κοσμο ολο. Και οσο παραξενο και αν φαινεται βρισκω μαγευτικο θαυμα κοπελες πνιγμενες στο νερο.

Δειχνει τις αδυναμιες των ανθρωπων να ξεφυγουν απο το θανατο.

Απο το ιδιο το νερο.

Sami με περνας για τρελη? Για καμια ψυχασθενικη σχιζοφρενη? Και ομως... αυτες οι εικονες με ηρεμουν...

The New Year

Δεν μπορω να πω οτι μπηκε και εντελως τελεια αυτη η χρονια Sami. Οπως και να εχει ευτυχισμενο το 2011. Καθε τοσο αποφασησα να κανω μια αναρτηση με γενικα πραγματα. Οριστε λοιπον.


- 589 φιλοι στο φατσαμπουκ και ανεβαινουν... δηλαδη 42 παραπανω.
- χαλασε το κινητο μου και ετρεχα την ημερα της πρωτοχρονιας να μου το φτιαξουν.
- ανακαλυψα οτι πιθανον να μην παρω το proficiency.
- εχω σημερα μαθημα αγγλικα και δεν μπορω να μαθω με τιποτα το λεξιλογιο.
- με θαυει μια απο τις καλυτερες μου φιλες.
- εφαγα πιτσα και δεν θελω να σκεφτομαι καν ποσες θερμιδες πηρα.
- τα βραδυα δεν μπορω να κοιμηθω και τα πρωινα να ξυπνησω.
- ο Αη-Βασιλης μου πηρε μια πυτζαμα. Βασικα μονο το κατω μερος.


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ


δεν ειμαι καλα.


και κατι καλο.


- το 2011 ειπαν οτι θα ειναι η χρονια του Κριου και εγω ειμαι κριος οποτε ας ελπισουμε σε κατι καλυτερο.


Ελπιζω Sami ολα να ειναι καλυτερα φετος...

Smells Like Christmas Spirit

Εφτασαν τα Χριστουγεννα Sami.
Θα επρεπε να ειμαι χαρουμενη ετσι? να φορεσω κατι πολυχρωμο μαζι με ενα λαμπερο χαμογελο και να βγω στους δρομους να αγκαλιασω τον κοσμο ολο. Γιατι δεν εχω αυτη τη διαθεση?
Γιατι Sami?
Μπροστα μου εχω ενα βιβλιο αγγλικων.
Καταραμενο Proficiency.
Νιωθω πιεσμενη.
ο εγκεφαλος μου μονολογει.
2 διαγωνισματα για οταν ανοιξουν τα σχολεια...
Αγγλικα
Συν ολα τα υπολοιπα
Και 1 διαγωνισμα στο ιδιαιτερο.
Πως να γιορτασω αυτες τις μερες χαρας μετα?
Δεν θελω να γραψω κατι καταθλιπτικο παλι. Γιατι μετα δεν σταματω.
Διαγραψτε ολα αυτα που εγραψα παραπανω.
θα αρχησω ξανα το ποστ.

Σαμι,
  ειναι Χριστουγεννα!
Ποσο χαιρομαι! Μαζι και ολοι οι ανθρωποι θελω να πιστευω. Τα μοσχομυριστα γλυκα, οι κουραμπιεδες και τα μελομακαρονα... Το δεντρο που στολιζει ολο το σαλονι, τα απειρα φωτακια που αναβοσβηνουν παιχνιδιαρικα...




ΤΕΡΜΑ. Δεν μπορω να συνεχησω αλλο αυτην την προσποιηση. Γιατι να φερομαι τοσο ψευτικα στον ιδιο μου τον εαυτο? Γιατι Sami?
Θελω απλα να φυγω, να τρεξω ουρλιαζωντας μακρυα... Μονο αυτο θελω... Και ομως δεν μπορω...


Ωρες ωρες σκεφτομαι αν πραγματικα εχω προβληματα διχασμενης ποσωπικοτητας. Αν οντως ειμαι διπροσωπη με την εννοια του οτι οι δυο μου εαυτοι εμφανιζονται καθημερινα ποτε ο ενας και ποτε ο αλλος.
Δεν θελω να το αναλυσω. Φοβαμαι οτι τρελαινομαι...
Και το χειροτερο ειναι οτι ξερω γιατι γινονται ολα αυτα.


Ειμαι ψευτικη. Δεν ημουν αλλα οποτε επρεπε εμφανιζα αυτο το ψευτικο προσωπο, το ψευτικο χαμογελο, την ψευτικη χαρα και σιγα σιγα εγιαν η ιδια ψευτικη χωρις να το καταλαβω.




Sami, Συγγνωμη για τοτε που ημουν ψευτικη. Το ηξερες και προσπαθουσες να μου το πεις. Αλλα δεν ακουγα. Συνεχιζα να προσποιουμε ...
                                                                                                      Jessica